Ανηφορίζοντας για το Βλάσι και λίγο πριν τον αυχένα του Αγίου Νικολάου στην Οξυά αισθάνεσαι τη θερμοκρασία να πέφτει. Το κλίμα αλλάζει, σχεδόν πάντα απροειδοποίητα. “Άλλος καιρός” λέγανε οι παλιοί κ το νιώθεις μόλις ανοίξεις το παράθυρο. Κάποιες φορές ομίχλη, συχνά συνοδευόμενη από ένα ψιλόβροχο.
Γυρίζοντας για το χωριό στη διασταύρωση του δρόμου για τα Πετρίλια, νιώθεις μια ακατανίκητη προσμονή για κάτι το απροσδιόριστο.
Θες να'ναι η αγκαλιά του παππού ή η χαρά στη φωνή της γιαγιάς μόλις σε δεί; Ή μήπως η μυρωδιά της πίτας που κι όλας ετοίμασε;
Είναι όλα αυτά που από μικρός χάραξαν τα πρώτα σου βήματα και σαν τον καπνό από τις καμινάδες αναδύονται από τα βάθη της ψυχής σου.
Για να σου θυμίζουν πως στο Βλάσι... φθινοπώριασε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου